Iets wat ik nog heel graag met jullie wil delen omdat ik er van overtuigd ben dat ik anderen hiermee kan helpen of herkenning kan geven. Er worden nog teveel foute diagnoses gesteld bij klachten die al jaren aanslepen.

Bizar hoe het leven soms kan lopen…

3 jaar geleden ontmoette ik Kevin. Het klikte onmiddellijk heel goed tussen ons, maar tegelijkertijd ontdekte ik dingen over mezelf die ik niet kende. Ik botste als het ware op mezelf. Hier ben ik onmiddellijk mee aan de slag gegaan. Om een heel lang verhaal iets korter te maken ga ik niet al mijn therapieën en levenservaringen in het lang en in het breed omschrijven (wil je er wél meer over weten, stuur mij een mailtje of berichtje!).

Ik ging eerst aan de slag bij een gewone therapeut (die o.a. werkte met brainspotting) …, maar behaalde niet voldoende resultaat en diepgang. Zo kwam ik terecht bij een traumatherapeut in Breda die werkt met IZR. Daar heb ik heel veel inzichten gekregen over bepaalde terugkerende patronen in mijn leven. En bewustwording is de eerste stap naar zelfacceptatie. Op haar doorverwijzen ben ik terecht gekomen bij Inge Driezen in Kalmthout, ze doet o.a. Reflex Inhibitie Therapie. Dit gaf ook “WAUW”-resultaten in mijn hele zijn. Er overviel mij een soort innerlijke rust, waarvan ik niet besefte dat ik deze eerdere onrust had. En stilaan kwam er op veel vlakken als maar meer balans of begrip. Begrip waar bepaalde patronen of persoonlijkheidskenmerken vandaan kwamen. Door al die therapieën zette ik als het ware mijn “maskers” af. Maskers die ik op zeer jonge leeftijd ben beginnen dragen om “zo normaal mogelijk te lijken” zoals de maatschappij dat verwacht of om mee te kunnen in onze veel eisende maatschappij. Ik begon in mezelf kenmerken waar te nemen die bij het ASS-spectrum passen. En niet zoals mensen vaak zeggen; iedereen is wel een beetje autistisch. Nee, het was voor mij heel duidelijk. Ik ben hierover beginnen lezen en opzoeken en kreeg als maar meer herkenning. Ik deed navraag bij mijn moeder hierover. Ze vertelde dat ik rond mijn 12 jaar getest ben geweest en dat er toen wel iets was uitgekomen van autisme. Maar dat ik als jonge tiener er niet van wilde weten en ook geen therapieën of iets dergelijk wilde doen. Zelf dacht ons mama dat ik er was uitgegroeid… (maskeren dus).

Het is duidelijk dat ik het ben gaan verdringen en ook later ook ben vergeten…. Het is gek hoe dat ASS zo ineens de kop op begon te steken, het leek alsof het plots op de voorgrond stond van mijn hele zijn. Enkele typerende trekken werden ineens heel duidelijk. Ik kreeg plots te maken met een iets stroevere communicatie langs mijn kant. Ik begreep “plots” dingen verkeerd of niet en nam zaken heel persoonlijk. Dat zorgde soms voor nervositeit en onzekerheid in mijn systeem, dat ik precies niet eerder had opgemerkt. Dus ook hiervoor gingen we (ik en Kevin zijn een team!) opzoek naar handvaten. Zo kwamen we terecht bij iemand met kennis van neurodivergentie. Tijdens dit traject merkte ze op dat ze ervan was overtuigd dat ik naast ASS ook te maken zou hebben met HSP en ADD. Ik kende tot op heden niet voldoende over ADD. Dus ging ik hier ook (een beetje) over opzoeken & me informeren. En ja, ook dat herkende ik bij mezelf. Anderzijds deed het me dan twijfelen over mijn ASS want er zijn kenmerken aan verbonden die elkaars uiterste zijn.

Daarom besloot ik een diagnostisch onderzoek te laten doen naar: wie ben ik? Ik wilde duidelijkheid en wilde ook vooral weten welke ondersteuning me het beste zou passen, om verder “mezelf” te worden.

Eind april ontving ik mijn dubbeldiagnose: ADD en een lichte vorm van autisme. De psycholoog vertelde dat mijn autisme voor de buitenwereld minder hard opvalt omdat bepaalde kenmerken van de ADD en HSP de kenmerken van ASS wat in balans trekken. Bv het gestructureerde wordt wat overschaduwt door het chaotische, waardoor het amper opvalt. Of mensen met autisme hebben weinig tot geen interesses en iemand met ADD is steeds op zoek naar nieuwe interesses/hobby’s en voert ze het liefst allemaal tegelijk uit. Deze voorbeelden van de psycholoog waren dan ook super herkenbaar.

Eigenlijk heb ik geen ondersteuning nodig in het mezelf worden; ik heb dankzij de diagnose eindelijk duidelijkheid (iets wat mensen met ASS graag hebben en dat benadrukte de psycholoog van het diagnostisch centrum ook: mensen met ASS hebben nood aan diagnoses = duidelijkheid en. Bovendien geeft het ook bevestiging voor mij ook dat ik er gewoon mag zijn met al mijn kantjes en trekjes. De duidelijkheid waar bepaald gedragspatronen vandaan komen is zo waardevol voor mij. Ik ben echt blij met deze diagnose; ik omarm ze. Eerst moest ik wel even door een soort van rouwproces: Wie ik dacht te zijn, was er plots niet meer. Voor mezelf verandert er zoveel (dat gaat vooral over accepteren en leren omgaan met), maar voor de buitenwereld verandert er niets en blijf ik gewoon Sarah, zoals ze me kennen.

Zo voel ik me regelmatig uitgeput. Ik had tot voor kort geen idee waar dat vandaan kwam. Ja, in zekere zin wist ik wel dat het stress was. Maar dat dingen zo fel bij mij binnenkomen, daar was ik me niet bewust van. Desondanks alles probeer je dat alsnog wat te maskeren; uit gewoonte. Dus blijf je in zeker zin over bepaalde grenzen gaan, wat zeer uitputtend werkt voor iedereen, maar nog eens extra voor neuro divergente mensen; puur omdat het brein dingen anders verwerkt.

Na herkennen komt dus erkennen. Ik aanvaard mijn impulsieve, chaotische, snelle overenthousiaste kantjes met veel plezier. Ik leer omgaan met prikkels beter te plaatsen en dat ont prikkelen niet iets verzonnen is, maar echt nodig is! Ik ontprikkel het liefst met keramiek, emailleren & wandelen met Charlie, dat is voor mij pure mindfulness. Want ik snap nu ook dat mediteren echt (nog) niet voor mij is weggelegd. Stilliggen, rust (& veiligheid) vinden in mezelf of gewoon niets doen; daar wordt nog hard aan gewerkt!

Ook begrijp ik nu beter waarom ik niet van drukke omgevingen of drukke mensen hou, deze zijn vaak slopend voor mijn energie. Er valt zoveel te zien, horen en voelen tegelijk. En mijn (onbewuste) systeem wil het liefst van al elke prikkel aandacht geven, maar dat gaat niet; zo werkt het niet. Om dan nog te zwijgen over de constante zoektocht naar dopamine waardoor je je uitknop helemaal niet meer kan vinden. En zo kan ik nog uren doorgaan over kenmeren of patroonherkenning van ADD en ASS (ik moet nu echt even op de rem, want vanuit mijn enthousiasme kan ik voor ik het weet 20 blz. getypt hebben, haha!).

En o ja, niet onbelangrijk: Kevin aanvaard mij zoals ik was en geworden ben. Mijn hele proces van groei, stond hij aan mijn zijde. Ik kan hem niet anders omschrijven dan de man van mijn dromen. <3

Om dit stuk biografie af te sluiten; volgens de psycholoog van het diagnostisch centrum is iedereen in mijn nabije omgeving waar ik close mee omga (mogelijks) neuro divergent. Want dat trekt elkaar aan. Haha, u bent gewaarschuwd!

Belangrijk om weten:

Mijn therapieën (voor mens en dier) zijn een waardevolle aanvulling op je welzijn of dat van je dier, maar ze vervangen geen bezoek aan een arts of specialist (of dierenarts). Bij lichamelijke of psychische klachten raad ik je altijd aan eerst een arts te raadplegen. Samen kunnen we zo op een veilige en verantwoorde manier werken aan jouw herstel en balans.

 

Heb je nog vragen, stel ze gerust via mail, bellen, sms of Whatsapp! Al mijn contactgegevens kan je vinden op mijn website!